DE DEUR

Al veertig jaar ging Marie De Vuyst elke ochtend trouw naar de vroegmis in de Gentse Sint-Baafskathedraal, en dat deed ze ook op de ochtend van 11 april 1934, om 5.30 uur: "Toen ik aan de kerk kwam vond ik de zijdeur, langs den kant der Limburgstraat, openstaan, 't is te zeggen op een spleet van ongeveer 3 à 5 centimeter staan. Ik kon de deur openduwen en binnengaan. Juist toen ik binnentrad, zag ik den 'suisse', die afkwam om de deur, langswaar ik was binnengekomen, te openen."

DE KAPEL

Die 'suisse' was onderkoster Oscar Van Bouchaute. Kort nadien ging hij de Vijdkapel binnen, waar al vijfhonderd jaar De Aanbidding van het Lam Gods te zien was, het wereldberoemde retabel van de gebroeders Van Eyck. Van Bouchaute haalde het doek dat het werk beschermde op en zag dat twee panelen ontbraken.

DE BRIEF

Op 1 mei 1934, drie weken na de diefstal, ontving Honoré Coppieters, bisschop van Gent, een getikte, in het Frans gestelde brief. De briefschrijver, die zichzelf D.U.A. noemde, beweerde over de twee gestolen panelen te beschikken en stelde voor eerst Johannes de Doper terug te geven. "Na ontvangst van dit schilderij, zult u aan een persoon waarvan het adres u zal worden aangeduid, de som van één miljoen ter beschikking stellen." Een weigering zou tot de vernietiging van de panelen leiden. De bisschop moest antwoorden via een zoekertje in de krant La Dernière Heure.

HET PAK

In de daaropvolgende vijf maanden arriveerden nog twaalf brieven. Bij de derde brief zat een depotbiljet van het bagagecentrum van het Brusselse Noordstation. De gerechtelijke politie kreeg er op 28 mei 1934 een groot pak voor in de plaats: Johannes de Doper was terecht. De depotbediende kon een beschrijving geven van de man die het pak had afgegeven: "ongeveer 50 jaar; kleine gestalte; middelmatige corpulentie; zwart haar; snor en spits toelopende sik die grijzend zijn; had uiterlijk van een welgestelde heer; sprak Frans."

HET GELD

D.U.A. liet weten dat het losgeld aan een pastoor in Antwerpen moest worden afgegeven. Het parket bezorgde de pastoor een pakje met geld. Op 14 juni 1934 werd het opgehaald door een taxichauffeur, zijn klant was in de taxi blijven zitten. Volgens de meid van de pastoor droeg de klant een bril of neusknijper. De chauffeur, die pas een half jaar later werd verhoord, herinnerde zich hem als een man van "ongeveer 45 jaar", "heel proper in 't zwart gekleed : hij zag er uit als een lijkbidder. Hij was niet groot – eerder mager van gezicht."

DE VALSTRIK

In het pakje had procureur Frans de Heem slechts 25.000 frank gestopt. Het gerecht had van meet af aan de bedoeling "het miljoen nooit te betalen en den dader in een valstrik te lokken." Na de geldoverhandiging raakten de onderhandelingen strop. De laatste afpersingsbrief werd op 1 oktober 1934 verzonden. Nog steeds is De Rechtvaardige Rechters vermist.

DE WISSELAGENT

Op 25 november 1934 overleed Arsène Goedertier, een 58-jarige wisselagent uit Wetteren, een dorp op 15 kilometer van Gent. Volgens advocaat Georges De Vos, die hem in zijn laatste ogenblikken bijstond, fluisterde de stervende: "Ik alleen weet waar het Lam Gods is”. Hij zou de bergplaats van het paneel niet meer hebben kunnen onthullen. Na Goedertiers dood zouden De Vos en een bevriend rechter de doorslagen van de afpersingsbrieven in het huis van de wisselagent hebben gevonden. De huiszoeking gebeurde officieus. Van de cruciale vondst werd geen verslag gemaakt. Goedertier geldt nog steeds als de hoofdverdachte, maar sluitende bewijzen tegen hem zijn er niet.